به غنچه هایی باساق های لاغرکم خون

واین غروب بارورشده ازدانش سکوت.....

                                                         {فروغ فرخزاد}

{حرفهای گلشنی}

یه بنده خدایی می گفت:خوب دروغ می گیا کنترم که نمیندازه!

ولی غافل ازاینکه تواداره برق آخرت.....

لگدکردن پای مورچه هم کنترمیندازه...

چشمه ی چشمان توچشمم بکشت               نغمه ی آرام توخشمم بکشت

دشت گلی داشتم ازجنس شب                  نورقدمهای تودشتم بکشت

زیورآراسته ازبوی دوست                    بوی تو انگارسرشتم بکشت

کشته ی پربارودلی بندداس                  داس نگارین توکشتم بکشت

سیره ی زشتم دل بی لاله بود              خوی توآن سیره ی زشتم بکشت

بی توهزاران قدم ازخانه دور              عشق وصال توبهشتم بکشت

شب گذرم شب درمیخانه ات               باده ی پرشورتواشکم بکشت

من همه پروانه توهم شمع شام             حرپرازنورتوپشتم بکشت

گرچه سرنارونم زردشد                   بوی بهارتوخزانم بکشت

گلشن ازاین باده تنت رنگ کن           ظاهراین باده نهانم بکشت

                                                                              (گلشن)                                                               

نرخ زیبایی عناب نمی دانی چند           ساعت هوش ودم خواب نمی دانی چند

بی تماشازگذرگاه تماشارفتی                آیدآن دم که توراتاب نمی دانی چند

آفتابی وبه مهتاب نداری پیوند              ارزش رویت مهتاب نمی دانی چند

ساکن خطه ی سبزی وزسبزی خرسند     حیف چون جایگه آب نمی دانی چند

شده ای بنده ی دنیا وزعقبا غافل           اسفاعطرمی ناب نمی دانی چند

گاه باجنبش و پیکاربه فتحی پیروز         شاًن و منزلگه اصحاب نمی دانی چند

با شرابی که گرفتی شده ای شادامروز     دست پرگوهراحباب نمی دانی چند

دل ماشکسته ترشدزشراب وشمع وشادی

                                  همه درتب وترانه به کجا نشسته هادی 

غم ماعیان شدامروزوچه جای غم گساری

                                  که به جشن و شادمانی نشودزغصه یادی

                                          (گلشن)         

درقدمگاه توصدخیمه ی مستی بستیم

                                       باشرابی که کندمست تن دریارا

چون صبالاله به موهای اقاقی بسته

                                       کاش دستان توهم نیک نوازدمارا

بانوایی که شبانه بنوازد مهتاب

                                      خوب درخواب فروبردشبی گلهارا

سرنهادیم به بالین توتاجان بخشد

                                     نغمه ی سبزتوچون ماه همه دنیارا

خیال روی تودرهرطریق همره ماست

                                           نسیم موی تو پیوندجان آگه ماست

به رقم مدعیانی که منع عشق کنند

                                        جمال چهره ی توحجت موجه ماست

ببین که سیب زنخدان توچه می گوید

                                       هزاریوسف مصری فتاده درچه ماست

اگربه زلف درازتودست مانرسد

                                      گناه بخت پریشان ودست کوته ماست

به حاجب درخلوت سرای خاص بگو

                                     فلان زگوشه نشینان خاک درگه ماست

به صورت ازنظرما اگرچه محجوب است

                                     همیشه درنظرخاطرمرفه ماست

اگربه سالی حافظ دری زند بگشای

                                    که سالهاست که مشتاق روی چون مه ماست

وزن.. مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن                              (حافظ)  

...................................................................................

معنی بعضی کلمات دشوار. سیب زنخدان:گودی چانه" حاجب:پرده دار"

توجه:بعضی نسخه ها کلمه ی{به سالی}را که دربیت آخرآمده {به سائلی}

وقتی که چشمم سبزبود          

چشمان من راسوزاند

 کناربرکه ای سبز

 من اهل آنجا بودم

پاک وبدون شیله

 پایم به دنیا رسید

ذهنم تهی از نفرت

 فکرم پرازبی فکری

اماچه بدجایی بود

 آمال رسوایی بود

این دهکده خالی بود

  ازریزش زیبایی

باران نگاهش می کرد

 با بغضی پرازگریه

معلم من کی بود

 تاپرورددانایی

من سوختم

                     ازآتش

   این دنیا

من تک سواربودم

  درجاده ی پرسوار

آنقدرسخت می تاخت

اسب امیدونجات

آلوده ها وحشتناک

 خودرانمایان کردند

ذهن تهی ازبدرا

 آماج طوفان کردند

آری ورق هم برگشت

                            (حالا دگرمحمدکوتابدی برچیند)

دست کدام امیری

 برپشت ما جا گیرد

هیچکس یاری نداد

 دستان محتاج من

من خودمریدخوبی

 اما بدی فرمان داد

تا تومرید من باش

اینجا همه بدهستن  

 پس تومریدجمع باش

                             (گلشن)

کندندزباغ خاروخس را               گردید چمن زمردین رنگ

دزدیدچودیوشب نفس را             خوابیدزخستگی شباهنگ

هنگام سحردرقفس را                بشکست وپریدصیددلتنگ

                   برسرنرسانده این هوس را

                    برپاش رسیدناگهان سنگ

                                                      پروین اعتصامی                                        

هوشنگ ابتهاج

متخلص به سایه    متولد   1306رشت

اوهم درسبک سنتی و هم درنیمایی خوش درخشید

به دلیل تسلطش برموسیقی اشعارش از آهنگ و غنای خاصی

برخورداراست.

اشعاراووبخصوص غزلیاتش آنقدرساده و بی پیرایه است که

شاعران دیگری از آنها استقبال کرده اند.

برخی ازآثاراو(سراب.سیاه مشق.زمین.چندبرگ از یلدا.آینه درآینه.

نخستین نغمه ها.شبگیر)

دراینجابه شعرزیبایی از اوبسنده می کنیم

............................................................

دراین سرای بی کسی کسی به در نمی زند

                         به دشت پرملال ما پرنده پرنمی زند

یکی زشب گرفتگان چراغ برنمی کند

                          کسی به کوچه سارشب در سحر نمی زند

نشسته ام به انتظاراین غباربی سوار

                          دریغ کزشبی چنین سپیده سرنمی زند

دل خراب من دگرخراب تر نمی شود

                          که خنجرغمت از این خراب تر نمی زند

گذرگهی است پرستم که اندروبه غیرغم

                          یکی صلای آشنابه رهگذر نمی زند

چه چشم پاسخ است از این دریچه های بسته ات

                          بروکه هیچکس ندابه گوش کرنمیزند

نه سایه دارم ونه بربیفکنندم و سزاست

                        اگرنه بر درخت تر کسی تبر نمی زند         

ای سنگ دگرنعره نزن کرشده گوشم

                                ای دانه نگوپندکه من مرغ چموشم

درسی که کواکب همه ازماه گرفتند

                               من کم زستاره که کم ازتاروخموشم

دریابه متانت بکندمدح خدارا

                              باننگ وحقارت همه دردادوخروشم

درزی ازل جامه به هرخلق کشیده

                             من جامه درآورده ودرعیشم ونوشم

بابارگرانی که به کولم شده همراه

                             عقباوجهان راهمه باهم بفروشم

یاران همه رفتندونرفتندزجانها

                             رفتندچراپس من دیوانه بکوشم

هوش ازسرمن رفت ومراغرق جنون کرد

                            انگارندانم که کدام لحظه به هوشم

هردست که گوری بکندخودبکندجای

                            مردندوبمیرم که کفن زودبپوشم

گلشن